برای هفده مردادی که آغاز سال خبرنگاران و صنف رسانه است
مبارک شمایید
خبرنگار در شرایطی کار میکند که بهخوبی میداند امنیت شغلی برایش در ایران فراهم نیست؛ در کشور ما یک خبرنگار برای دریافت کمترین حق و حقوقش با انواع و اقسام موانع روبهرو است و باید با چنگ و دندان بدود دنبال نان حلال برای زندگی نامعلومش.
به گزارش تفکر،
شمس تبریز در مقالاتش نوشت: «ايام ميآيند تا بر شما مبارك شوند، مبارك شماييد» ...
میگوید مباركي ايام، به یُمن وجود انسانهاي پربركت است؛ پس ايامی مبارك است كه رفتار درست، نيتهای نیک و اهداف روشن و متعالی در آن، مجالی برای ظهور و بروز پيدا كنند.
خبرنگار در شرایطی کار میکند که بهخوبی میداند امنیت شغلی برایش در ایران فراهم نیست؛ در کشور ما یک خبرنگار برای دریافت کمترین حق و حقوقش با انواع و اقسام موانع روبهرو است و باید با چنگ و دندان بدود دنبال نان حلال برای زندگی نامعلومش.
راستش ما خسته شدیم از بس که نوشتیم و گفتیم اما ندیدند و نشنیدند...
در حالیکه تمام ارگانها با کمک خبرنگاران به بیشترین بخش از اهداف سازمانی خود دست مییابند اما این خبرنگاران هستند که همواره مورد بیمهری و کمتوجهی قرار میگیرند و این معضل تاکنون حل نشده است؛ مسالهای که گویا برای هیچ کس اهمیت چندانی ندارد، سالهای زیادی از وقت و عمر خبرنگاران در چنین وانفسایی تلف میشود و بسیاری از همکاران عزیز ما در حوزه رسانه، بهجز خبرنگاران رسمی و دولتی، از هیچ پشتوانه مالی، بیمهای و حتی معنوی برخوردار نیستند.
تا زمانی که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازوکاری درخور میزان تلاش و کوشش خبرنگاران و در جهت جبران زحمات آنها نداشته باشد، این وضعیت بغرنج برای این قشر آسیبپذیر همچنان ادامه دارد.
شاید بسیاری از مدیران و نمایندگان نتوانند درک درستی از موقعیت یک خبرنگار در ایران داشته باشند و شاید ندانند که با دست خالی و فکرِ درگیر، نوشتن از حق و حقیقت و بازتاب وقایع برای روشنگری جامعه، چقدر سخت است؛ اما خودمان نیک واقفیم در چه بحرانهایی، چه اندازه پای کار بودیم و چقدر بیهیچ چشمداشت مالی از تمام توانمان آوردیم و گذاشتیم پای کار و در انتها چیزی عایدمان نشد.
امسال هم فرارسیدن هفدهم مرداد دلیلی شد تا از رنجها و دردهای کهنهای بنویسم که آنقدر تکراری شده که خودمان هم به تنگ آمدهایم؛ اما چه میشود کرد که ما نستوه و راسخ روی عقیده، علاقه و هدفی متمرکزیم که میدانیم مترادف با چه مشکلات و سختیهایی ست.
حالا این ایام چگونه میتوانند بر افرادی مبارک شوند که به هر طرف نگاه کنند میبینند که در رنج غوطهور هستند ؟
«مسعود پزشکیان»؛ مردی آرام در روزهایی سخت
کشورها در بحران، بیش از آنکه به صدای بلند نیاز داشته باشند، به اعصاب آرام و تصمیمات منطقی و عملی نیاز دارند و یکی از مهمترین ویژگیهای «مسعود پزشکیان» در این دوره، همین آرامش در تصمیمگیری، صداقت در رفتار و گفتار و پرهیز از واکنشهای هیجانی بود. او از همان آغاز فعالیت خود نشان داد که علاقهای به تولید دوقطبیهای جدید ندارد و ترجیح میدهد به جای افزودن بر شکافهای موجود، بر نقاط مشترک تکیه کند.
از دولتِ کارگر تا دولتِ معمار
دولتِ معمار، دیگر وارد مصالح و ملات نمیشود؛ او «کدهای ساختمانی مهارت» را مینویسد، «پلان شایستگی» را ترسیم میکند، «مهندسان ناظر» را بر کیفیت میگمارد و سپس عقب مینشیند تا بخش خصوصی، تشکلهای صنفی و نهادهای اجتماعی، ساختمان مهارت را با خلاقیت خود برپا کنند.
خشم و خرسندیِ توأمان
نکته مهم این است که قاطبه مردم از شنیدن خبر احتمال امضای این یادداشتتفاهم و توقفِ کامل جنگ، خرسند شدند و اقتضائات اقتصادی و الزامات معیشتی نیز امضای آن را هوشمندانه میداند اما برخی جریانات تندرو، منافع سیاسی یا اقتصادی خود را در تعارض با آن میبینند و به بازگشت کشور به شرایط عادی روی خوش نشان نمیدهند.