به گزارش تفکر، یکی از دوستان رسانه به‌درستی می‌گفت تشییع پیکر «علی‌اکبر» مانند تشییع پیکر مطهر شهدا بود؛ از این منظر که بسیار باشکوه و با حضور اقشار مردم از مناطق مختلف برگزار شد، نماز میت را آیت‌الله محمدباقر محمدی لایینی نماینده مقام معظم رهبری در استان اقامه کرد و تا ساعاتی پس از اتمام مراسم نیز جمعیت، در محوطه و خیابان‌های اطراف آرامگاه بهشت زهرای روستای تنگه‌لته توقف کرده بودند گویا که دل‌شان نمی‌آمد رفیق خود را تنها بگذارند.

مرگ حق است و برابر آیات صریح قرآنی، مانند زندگی برای انسان یک نعمت محسوب می‌شود اما آنچه که پس از مرگِ عزیزی چون علی‌اکبر قاسم‌پور در دل‌ها خانه می‌کند، اندوهی مبهم است از این‌که چقدر زود چنین انسان نازنینی از جمع همکاران جدا شد و دیگر در مراسم‌ مختلف، بالای سقف ماشین آتش‌نشانی یا به‌موازات خط طولی زمین چمن شهید وطنی قائم‌شهر، دوربین‌به‌دست و در حال شکار لحظه‌ها دیده نخواهد شد.   

نکته‌ای که امروز قطعاً موجبات تسلای خاطر همسر داغدار، مادر دل‌شکسته و فرزندان علی‌اکبر قاسم‌پور شد و تا سال‌ها آن را به‌خاطر خواهند داشت، حضور دلگرم‌کننده فعالان رسانه، عکاسان و خبرنگاران بود که آنان را در چنین روزی تنها نگذاشتند و مراسم تشییع پیکر عزیزشان را به مراسمی ماندگار تبدیل کردند.

اما مساله‌ای دیگر که مایه‌ی شرمساری محسوب می‌شود، حضور نیافتن مدیران اداره‌کل فرهنگ و ارشاد اسلامی مازندران یا فرمانداری ساری بود؛ در حالی‌که همه این دوستان از بیماری و حال وخیم علی‌اکبر قاسم‌پور آگاهی داشتند و از پرواز ابدی وی نیز باخبر بودند.
امیدواریم امروز که این همکار عزیز در بین ما نیست، مدیرانی که در زمان بیماری و روز تشییع پیکر علی‌اکبر قاسم‌پور، وی را فراموش کردند یا اولویتشان حضور در مراسم مشایعت یک خبرنگار زحمتکش نبود، بابت برخی حمایت‌ها مانند بیمه و مستمری بازنشستگی، همسر و ۲ یادگار وی را تنها نگذارند.