به گزارش تفکر و به نقل از کتاب نهج‌البلاغه، زمانی که اشراف قریش، برخلاف انتظار، خود را در تقسیم بیت‌المال با دیگران برابر دیدند و برآشفتند؛ امیرالمؤمنین علی (ع) بدین مورد اشارت فرمودند:

مرا معاف دارید و مانند همیشه دیگری را برای این مسئولیت بزرگ که به هزاران رنگ قابل تغییر است، انتخاب کنید.

 بگذارید دیگری امیر شود و من مانند یک وزیر به کشور شما کمک کنم؛ زیرا در آن‌روز که من زمام توده را به دست گیرم، به طبقات اعیانی که مولود سازمان کثیف و آلوده‌ی پیشین است، احترام نمی‌گذارم و به گِلِه‌ی اشراف گوش نمی‌کنم و همه را با همان چشم که خداوند نگران است نظر می‌کنم. 

اکنون شما می‌خواهید که از عدالت و انصاف صرف‌نظر کنم و ظالمانه بر هوس‌های آلوده‌ی اشراف کشور تکیه دهم؟

اموالی که به خداوند متعال تعلق دارد، مقتضی‌است بین بندگانش سیاه و سفید، آقا و خدمتکار، با تمام مساوات تقسیم گردد.

باش تا آن‌روز که تهی‌دست و مستمند شوی، آنگاه خواهی دانست که یارانِ شیرین‌کار و متملق چگونه از دور تو پراکنده می‌شوند و تو را تنها می‌گذارند. 

ای برادران دینی من! ای محرمان اسرار! 
شما باید مانند سپر در روزهای سختی از حقوق بینوایان دفاع کنید؛ شما باید در ایفای رسوم عدالت کمک و پشتیبان من باشید.

برای من که اکنون امام می‌نامند، وظایفی است که از ایفای آن به هر قیمتی که تمام شود ناگزیرم.

من باید مقررات مقدس اسلام و احکام قرآن را به دقت عمل نمایم و مردمان ستمکار و و متخلف را، هر که باشند به کیفر کردارشان برسانم. 

شما در آن موقع می‌توانید امر به معروف کنید که خود به فضایل آراسته باشید و مادامی که دامن‌تان به منکرات آلوده است، نهی از منکر وظیفه شما نیست.

هر که از عدل و انصاف به فریاد آمده، سرِ خود گیرد و از میان ما برکنار شود.

نعمت‌هایی که از طرف پروردگار به بندگانش اعطا می‌شود، در حقیقت آزمایشی است که از آنها به‌عمل می‌آید؛ ولی چه امتحانی ! کمرشکن و طاقت‌فرسا.

تا درخت عدالت سرسبز و خرم است از آن بهره‌ور گردید و بر موقعیت و مقام انسانیت قدم گذارید زیرا دانشمند در حقیقت کسی است که قدر خود را دانسته و از وظایف خویش آگاه باشد‌. 

■تفکر: زمامداران مسلمانِ شیعه‌ی علی علیه‌السلام، تا چه حد پیرو راه، عقیده، مرام و مسلک بی‌نظیر آن بزرگ‌مرد عدل و عدالت‌اند؟!...